اردیب (ارابه) نگین کویر

"آسمان کویر سراپرده ملکوت خداست..."

ای کویر، ای طبیعت بکر و دست نخورده، ای طبیعت تنها و عریان، ای ابریشم سوخته ی طبیعت ،ای صحرای بورو بردبار به گوش باش و به هوش از من خواسته اند که شب های بی مانند و روزهای سخت تو را توصیف کنم.

تو ای آیینه ی شکیبایی خلقت، دلت فراختر از وسعت دریاست و قناعت مردمان سرزمینت بی بدیل وسخاوتشان در انتهای سخاوت قد.شب هایی تو ترانه ی سکوت را می سرایند. سکوتش آرامش را به ارمغان می آورد  .موسم شب های مهتابی، ماه پرده ی شوم شب را از رخسار تو بر می افکند و رویت را نورانی می کند.ستارگان با شادی و سرور وصف ناشدنی بر تو لبخند می زنند و به یمن دیدن روی زیبای تو به پای کوبی و شادمانی می پردازند.

نسیم نیز به آرامی تن لطیف و روان تو را نوازش می کند و با تو نجوا می کند. نسیم به آهستگی تن پوش کویر را ملاحت می بخشد وگردهای معلق را به رقص وا می دارد تا شکوه خلقت نمایانتر گردد.وزش شبانه ی نسیم در کویر ،زیباترین ترنّم خلقت  است.ترانه ی زیبا و گوش نواز نسیم کویری  به مصداق " من عرف نفسه فقدعرف ربه "ما را به خودشناسی وخداشناسی رهنمون می سازد.طبیعت خشن وملیح کویر شهد شور وشیرین را یکجا ارزانی می دارد وگرمای آن تن شنها را اسوه صبر وبردباری ساخته است.به قولی :تا ضربه های تیشه بر سنگ نواخته نشود تندیس رخ نمی یاند . آری چنین است که نجوا در قنات وکاریزش دل را جلا دهد و چشمان را سیلانی می سازد.

 

کویرجای است که زمین به آسمان می پیوندد چنان است که دکتر شریعتی در وصف آسمانش گفته بود: " آسمان کویر سراپرده ملکوت خداست..."


از خاکیم وبه خاک بر می گردیم ،پس غرور .....


بدون شرح


زاد روز حکیم بوعلی سینا و روز پزشک برتمامی پزشکان دلسوز و زحمتکش مبارک باد.

یکم شهریور ماه سالروز ولادت بزرگ دانشمند و طبیب برجسته نامدار ایرانی جهان اسلام، شیخ الرئیس ابوعلی سینا و روز پزشک بر تمامی طبیبان فرزانه و جامعه پزشکی تلاشگر ایران اسلامی خجسته باد.

در پیشینه تاریخی و در فرهنگ عمومی و باور اجتماعی مردمان سرزمین کهن ایران اسلامی همواره طبابت و طبیب از قداست و جایگاه ویژه ای برخوردار بوده است.
طبیب را مظهر اسم محیی و احیاء گری نامیده و عیسوی مسلک می دانستند که با دم مسیحیائی خویش درد و رنج را از جسم و روان دردمندان زدوده و شوق امید را در کالبد جسم و روح زندگی آنان می دمیده است. و با چنین نگاه و انتظاری طبابت نیز با حکمت و اخلاق درآمیخته و طبیب خود را نیازمند عنایت شافی مطلق و حقیقت محض می پنداشته است.
جامعه پزشکی ایران اسلامی علاوه بر برخورداری از چنین پیشینه ارزشمند و افتخار
انتساب روز پزشک به زادروز طبیب و فیلسوف نامدار ایران اسلامی شیخ الرئیس ابن سینا، مفتخر است که در همه اعصار فضای معنوی آن معطر به عطر وجود بزرگ مردان گمنام و نیک اندیشان موحدی بوده است که وسوسه های فریبناک مادی و تفاخرات دنیوی در مقابل روح بلند آنان سر تعظیم و ستایش سائیده است و افتخار خدمت به محرومین و دردمندان را با هیچ موقعیتی برابری نداده اند.

ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا (۳۵۹ ه. ش در بخارا - ۲ تیر ۴۱۶ در همدان) پزشک و شاعرایرانی و از مشهورترین و تاثیرگذارترینِ فیلسوفان- دانشمندان ایران می باشد . وی ۴۵۰ کتاب در زمینه‌های گوناگون نوشته‌است که شمار زیادی از آنها در مورد پزشکی و فلسفه است . از مشهور ترین آثار وی ، کتاب "شفا" - یک دانشنامه علمی و فلسفی جامع - و "القانون فی الطب"- از معروف‌ترین آثار تاریخ پزشکی – را می توان نام برد . جرج سارتن" در کتاب "تاریخ علم" وی را یکی از بزرگترین دانشمندان پزشکی می‌داند .
ابوعلی سینا را باید جانشین بزرگ فارابی و شاید بزرگ‌ترین نماینده حکمت در تمدن اسلامی بر شمرد .  اهمیت وی در تاریخ فلسفه اسلامی بسیار است ، زیرا تا عهد او هیچ‌یک از حکمای مسلمین نتوانسته بودند تمامی اجزای فلسفه را که در آن روزگار حکم دانشنامه‌ای از همه علوم معقول را داشت در کتب متعدد و با سبکی روشن مورد بحث و تحقیق قرار دهند و او نخستین و بزرگ‌ترین کسی است که از عهده این کار برآمد .
سازمان علمی – تربیتی یونسکو سال 1980 میلادی (1359 شمسی) را به خاطر هزارمین سال تولد ابن سینا ، به نام وی نامگذاری کرد و به این مناسبت از همۀ کشورها و مراکز فرهنگی جهان خواست با تجلیل از این ستاره فروزان دانش بشری دِین جهانیان را نسبت به وی ادا نمایند . مراسم بزرگداشت وی در پاریس با نثار گل به پیکره او در محلۀ "اودئون" آغاز شد و با سخنرانی عده ای از پزشکان و استادان فرانسوی و ایرانی پایان یافت . همزمان یکی از بیمارستان های پاریس– بیمارستان آویسن – به نام وی نامگذاری شد .
حسن ختام این مطلب ، دو بیت زیبا از ابن سینا :

دل گرچه در این بادیه بسیار شتافت            یک موی ندانست ولی موی شکافت
اندر دل من هزار خورشید بتافت                          آخر به کمال ذره ای راه نیافت


غنی‌سازی بومی در ایران

همواره موضوع غنی‌سازی بومی در ایران، یکی از مهم‌ترین موضوعات مذاکرات هسته‌ای بود که سرانجام کشورهای ۱+ ۵ غنی‌سازی در ایران را در توافق «ژنو» تا میزان ۵ درصد پذیرفتند. با وجود این، برخی همچنان در ایالات متحده به رغم آگاهی از اینکه «تعلیق» کامل غنی‌سازی ایران و یا برچیدن همه ابعاد آن، از دستور کار بین‌المللی خارج شده است، برای به دست آوردن رأی افراطیون در ایالات متحده از این نوع ادبیات استفاده می‌کنند.

به گزارش «تابناک»، چندی پیش، «هیلاری کلینتون» وزیر خارجه سابق آمریکا در یادداشتی در نشریه «ویکلی استاندارد» تصریح کرد، در کمپین مخالفان با غنی‌سازی ایران است و تصریح کرد: «من همیشه در کمپینی بوده‌ام که ایران حق غنی‌سازی ندارد‌».

این در حالی است که خانم کلینتون، سناتور و وزیر خارجه پیشین آمریکا، می‌خواهد تا در انتخابات آتی ریاست‌جمهوری این کشور ـ که قرار است در سال ۲۰۱۶ برگزار شود ـ کاندیدا شود.

هم‌اکنون پرسش مهم این است، ‌اگر وی به جای اوباما رئیس‌جمهور آمریکا بود، سیاست‌ خارجی‌اش به ویژه در تعامل با ایران چه شکل و شمایلی داشت. روزنامه واشنگتن پست نیز در مقاله‌ای سناریوهایی را مطرح کرده‌ بدین ترتیب که اگر کلینتون به جای اوباما رئیس‌جمهور بود، سیاست خارجی‌اش چگونه بود.

واشنگتن پست می‌نویسد: هیلاری کلینتون زمانی که به عنوان وزیر خارجه فعالیت می‌کرد، بسیار درباره «قدرت هوشمند»، ارتقای دیپلماسی و توسعه همزمان قدرت نظامی سخن می‌گفت؛ اما اگر وی سال ۲۰۰۹ رئیس‌جمهور می‌شد، چگونه می‌‌شد؟ سیاست خارجی وی از سیاست خارجی اوباما چقدر متفاوت می‌بود؟

واشنگتن پست در ادامه نوشت: بدون تردید، تفاوت‌هایی در روش‌های کلینتون و اوباما وجود دارد. حتی در مبارزات انتخاباتی، کلینتون بیش از اوباما درباره سیاست خارجی هیجان و علاقه به ایجاد رابطه با رهبران جهان داشت. کلینتون جنگجو‌ بی‌رحمی نیست، ولی احتمالا تمایل بیشتری برای استفاده از زور دارد.

در این مقاله به تفاوت‌های سیاست خارجی اوباما و کلینتون در چند موضوع از جمله، «روسیه، سوریه، غزه و ایران» می‌پردازد. بخش ایران، یکی از جذاب‌ترین بخش‌های مقاله و تفاوت این دو دموکرات در سیاست خارجی در قبال ایران است.

واشنگتن پست می‌نویسد، اوباما و هیلاری کلینتون در مواجهه با موضوع ایران، هیچ‌گاه مواضع یکسانی نداشتند. کلینتون از زمان سناتوری در نیویورک، خواهان اعمال تحریم‌هایی شدید علیه ایران بود. وی در مناظرات انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۸ به اظهارات اوباما که می‌گفت حاضر است بدون هیچ پیش‌شرطی با ایرانی‌ها وارد مذاکره شود حمله می‌کرد.

در واقع هیلاری کلینتون آشکارا با حق غنی‌سازی ایران مخالفت می‌کرد؛ برای نمونه، وی در مصاحبه‌‌ با نشریه «آتلانتیک» گفته بود: ترجیح ما این است که ایران اصلا غنی‌سازی نداشته باشد یا دست کم غنی‌سازی‌اش به حدی محدود باشد که فرصتی برای گریز هسته‌ای نداشته باشد.

این در حالی است که هم‌اکنون تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای آمریکا ‌به حق غنی‌سازی ایران اذعان دارند و بر این باورند که باید درباره محدوده آن‌ گفت‌وگو شود.

در ادامه واشنگتن پست نوشته است، اگر کلینتون رئیس‌جمهور بود، وی نیز احتمالا همین توافق را کرده و همین رویکرد را در پیش می‌‌‌گرفت‌. احتمالا وی نخست برای دستیابی به یک توافق موقت و سپس آزمایش احتمال دستیابی به توافق نهایی با یک سال مذاکره تلاش می‌کرد.

از همه این‌ها گذشته، این خود کلینتون بود که مذاکرات هسته‌ای را به جریان انداخت. وی به همراه اوباما بر سر یک استراتژی دوگانه به توافق رسیدند؛ به این معنا که تحریم‌های سخت‌تر و پایدار‌تر را در نظر بگیرند؛ در حالی‌ که درهای مسیر دیپلماسی را باز بگذارند. پس از آن‌که سلطان عمان پیشنهاد کانال محرمانه را برای دیپلماسی دوجانبه به کلینتون ‌داد، این وزارت امور خارجه او به ویژه بیل برنز و جیک سولیوان بودند که این وظیفه آمریکا را به عهده گرفتند.

واشنگتن پست در پایان یادآور شد‌: اکنون مذاکره‌کنندگان به مذاکراتشان چسبیده‌اند و نمی‌خواهند شکست بخورند؛ بنابراین، کلینتون نیز به احتمال زیاد، همین امتیازات را به ایران می‌داد؛ همان‌گونه که تیم مذاکره کننده کنونی آمریکا این کار را کرده است.


قلعه تاریخی " جندق " ثبت ملی شد.

فرهاد نظری  به خبرنگار سرویس میراث فرهنگی ایسنا گفت: در جلسه، شورای ثبت که 27 مردادماه در سازمان میراث فرهنگی و گردشگری برگزار شد، پنج اثر تاریخی از شهرهای مختلف در فهرست آثار ملی قرار گرفتند و براساس اعلام به استان‌های مرتبط باید هرچه زودتر عرصه و حریم این آثار مشخص و به دفتر ثبت اعلام شود.وی اظهار کرد: خانه‌ی «ظهیرالاسلام» در خیابان ولی‌آباد تهران نیز با توجه به ارزش تاریخی و منصوب شدن آن به یک شخصیت ملی در این فهرست قرار گرفت.او قلعه‌ی تاریخی «جندق» در خور و بیابانک، خانقاه «شیخ صفی‌علی‌شاه» در تهران، آرامگاه «حسین‌آقا جوان‌بخت» در کهگیلویه و بویراحمد و «باغستان» در قزوین را از جمله آثاری دانست که با رأی شورای ثبت در فهرست آثار ملی به ثبت رسیدند.