اردیب (ارابه) نگین کویر

امشب درسرشوری دارم

امشب درسرشوری دارم  

   امشب دردل نوری دارم

بازامشب دراوج آسمانم  

 رازی باشد با ستارگانم

امشب یک سر شوق و شورم  

  ازاین عالم گویی دورم

ازشادی پرگیرم برسم به فلک     سرودهستی خوانم دربرحوروملک

درآسمانها غوغا فکنم

سبوبریزم ساغر شکنم

با ماه و پروین سخنی گویم                 وز روی مه خوداثری جویم

نویسنده : عباس ثابتی : ۱٠:٢٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/۱٢/۸
Comments نظرات () لینک دائم

ارباب من حسین است.

شـادم از اینکـه گـویم ارباب من حسین است

وقـت نمـاز عشـقـم ، محراب من حسین است

با  اینکه  بـد  غلامم  ،  چون  او  بود  امامم

بی تاب او منم من ، بی تـاب من حسین است

در  بـیـن  مـیـهـمـانـی  ،  هـنگـام  مـیـزبـانـی

در شـادی و عـزاهـا  ،  آداب من حسین است

باغ  و  بهار  و  ابرم  ،  اوج  قرار  و  صبرم

در شـام تـار  قبرم  ،  مهـتـاب من حسین است

در  خـانه ی  مـماتـم  ،  آیـنـد  چـون  نکـیـریـن

پرسند  اگر  ز  دینـم ، جواب  من  حسین  است

ذکـری  به  غیر  ارباب  بـر  لـب  نیاورم  هـیـچ

پرسند  اگر  ز  قرآن ، قرآن  من  حسین  است

خیزم  اگـر  بـه  مـحـشـر  ،  نـزد  خـدای  اکـبـر

در  حـال  استغاثه  ، خـطـابِ  من  حسین  است

هـر  کـس  دری  بـه  جنّت  ،  دارد  برای  رفتن

باب الحسین اگر هست پس باب من حسین است

جانِ  کلام  و  حرفم  ،  شه  بی  زیاد  و  بی  کم

شــادم از ایـنـکـه گـویـم اربـاب من حسین است

 


شعری زیبا

گفتمش نقـاش را نقشـی بکش از زنــدگی
با قلــم نقش حبـابـی بر لب دریــا کشیـد

گفتمش چون می کشی تصویر مردان خدا
تک درختـی در بیابــان یکه و تنهـا کشیـد

گفتمش نامردمـان این زمـان را نقش کن
عکس یک خنجر زپشت سر پی مولا کشیـد
 
گفتمش راهی بکش کان ره رساند مقصدم
 راه عشـق و عاشقی و مستی و نجـوا کشیـد

 گفتمش تصویری از لیلی و مجنون را بکش
عکس حیـدر در کنار حضرت زهـرا کشیـد

گفتمش بر روی کاغذ عشق را تصویر کن
در بیـابـــان بلا تصویــری از سقــا کشیـد

 گفتمش از غربت و مظلومی و محنت بکش
 فکـر کرد و چار قبــر خاکی از طـه کشیـد

 گفتمش سختی و درد و آه گشتـه حاصلم
گریـه کرد آهی کشید و زینب کبری کشیـد

 گفتمش درد دلم را با که گویم ای رفیـق
 عکس مهدی را کشید و به چه بس زیبا کشید

 گفتمش ترسیم کن تصویری از روی حسین
 گفت این یک را ببایـد خالــق یکتـا کشیـد


به بهانه حرم امام رضا(ع)

من که کبوتر دلم انس گرفته با رضا
می‌شنوم ز قدسیان زمزمه رضا رضا
                رضا رضا رضا رضا

 

ای به نثار مقدمت گوهر اشک دیده‌ام
ای به فدای جان تو جان به لب رسیده‌ام
من به بهای هستی ام مهر تو را خریده‌ام
مباد سازد از برت مرا خدا جدا رضا
                 رضا رضا رضا رضا

 

چه می‌شود اگر مرا رها زقید غم کنی

چه می‌شود اگر نگاه مرحمت به کم کنی
چه می‌شود نظر به این کبوتر حرم کنی
جواز کربلا اگر کرم کنی چه می‌شود
چه می‌شود اگر تسلی دهی به قلب ما رضا
             رضا رضا رضا رضا


وطن

وطن یعنی همه آب و همه خاک         وطن یعنی همه عشق و همه پاک

به گاه شیرخواری گاهواره                به روز و درد پیری ، عین چاره

وطن یعنی پدر ، مادر ، نیاکان           به خون و خاک بستن عهد و پیمان

وطن یعنی هویت ، اصل ، ریشه        سرآغاز و سرانجام همیشه

وطن یعنی محبت ، مهربانی             نثار هر که دانی و ندانی

وطن یعنی نگاه هموطن دوست         هر آنجایی که دانی هموطن اوست

 وطن یعنی قرار بیقراری                     پرستاری ، کمک ، بیمارداری

وطن یعنی هوای کوچه ی یار             در آن کو دل شکستن های بسیار

نگاهی زیرچشمی ، عاشقانه            به کوچه آمدن با هر بهانه

وطن یعنی غم همسایه خوردن          وطن یعنی دل همسایه بردن

 وطن یعنی زلال چشمه ی پاک            وطن یعنی درخت ریشه در خاک